Student in beeld: Lies Defever

Lies Defever is vanuit België naar Nederland verhuisd om antropologie te kunnen studeren in Amsterdam. In de collegezalen horen we haar vaak vergelijkingen trekken met België en verwijst ze naar de boeken van grote filosofen zoals Nietzsche. In dit interview vertelt ze hoe ze is gegroeid naar een, zoals ze zichzelf noemt, ‘existentialistische mini-anarchist’.

Tekst ///  Lauren Challis

Beeld /// Isis Brandt Corstius

Lies is geboren in Leuven, de kleine provinciehoofstad van Vlaams-Brabant. Het is onvermijdelijk om te glimlachen wanneer ze met haar lichte accent enthousiast begint te vertellen over hetgeen dat haar bijzonder maakt. Ze is geboren in een studentenhuis omgeven door hippies, opgegroeid tot een leergierige rebel in een huis waar ze geïnspireerd werd door twee anarchisten die op de zolder woonden. Het zijn de fundamenten die ervoor hebben gezorgd dat Lies niet de standaard student is. ‘Zal ik beginnen met de attributen die ik heb uitgekozen?’ Lies kijkt zoekend om zich heen en wijst uiteindelijk naar een plank en een soort cilindervormige buis: ‘Mijn holla-bolla!’

sibis

Haar ouders hebben haar altijd naar alternatieve scholen gestuurd, vertelt ze. Zo zat ze op een basisschool met 42 verschillende nationaliteiten, die een toepasselijke naam droeg: de Mozaïek. Tijdens haar middelbare school kreeg ze de vrijheid om te leren wat haar interesseerde. Daarbovenop kreeg ze de mogelijkheid om in het buitenland te studeren of op tournee te gaan met de circusschool waar ze lid van was. Terwijl ze met gestrekte armen balanceert op de ‘holla-bolla’ vertelt ze dat ze hiermee veel heeft opgetreden bij de circusschool. ‘Dit ding symboliseert eigenlijk mijn vrije, creatieve educatie.’

 Educatie als fundament

Lies vertelt over de optredens en de internationale tournees die ze met de circusschool gedaan heeft. ‘Ik durf te zeggen dat ik op elk continent wel een slaapplek heb, zodoende ben ik aan de kamer op de Overtoom gekomen.’ Om deze reden heeft Lies haar kamer als tweede attribuut gekozen. Het contact met de vele verschillende mensen die ze tijdens de tournees heeft leren kennen onderhoudt en waardeert ze. Voor een korte periode is ze stil. ‘Ik denk dat deze vrije en creatieve educatie wel fundamenteel is geweest voor wie ik nu ben.’ Deze vrijheid heeft veel deuren geopend en haar verantwoordelijkheid bijgebracht. Op de vraag of ze van mening is dat iedereen haar manier van educatie moet volgen, twijfelt ze. ‘Nee, mijn broertje is een perfect voorbeeld voor iemand die regels en structuur nodig heeft.’

Terwijl ze met gestrekte armen balanceert op de ‘holla-bolla’ vertelt ze dat ze hiermee veel heeft opgetreden bij de circusschool. ‘Dit ding symboliseert eigenlijk mijn vrije, creatieve educatie.’

Het derde attribuut dat Lies tevoorschijn haalt is een verkreukeld toegangskaartje van haar circusgroep. Het kaartje geeft een nieuwe periode van haar leven aan. Vele jaren trad Lies met liefde op in de groep, maar vanwege tijdsgebrek was dit niet meer mogelijk. Ze was namelijk ambassadeur geworden van het JNM, de Jeugdbond van Natuur en Milieu in Leuven. Rond deze tijd verdiepte ze zich ook meer in het anarchisme, een visie waar ze al vanaf jongs af aan over hoorde.

De totstandkoming van een ‘existentialistische mini-anarchist’

‘Kort gezegd is het anarchisme een streven naar een autoriteitsloze samenleving, waar iedereen vrij is om te doen wat ze willen en daardoor juist voor elkaar gaat zorgen. Het gaat dus eigenlijk uit van de goedheid van de mens in plaats van de slechtheid zoals bij het kapitalisme het geval is’, stelt Lies. Meteen voegt ze eraan toe dat ze, hoewel ze tegen het kapitalisme is, er ook geen alternatief op weet. ‘Ik ben pas negentien, hoe moet ik nou al een oplossing hebben gevonden voor iets waar doorgewinterde geleerden zelfs niks op weten!’ Kort noemt ze het basisinkomen, dat zal misschien wel de eerste grote stap zijn.

sibisis4

Ik vraag haar naar de term waarmee ze zich identificeert, ‘een existentialistische mini-anarchist’. Ze merkt de verwarring op en lacht. Met een verwijzing naar Nietzsche, zoals ik van haar gewend ben, start ze haar uitleg. ‘Alles is zinloos in de wereld, je moet je eigen doel geven aan je leven. Dat is het existentialistische, maar wat mij een mini-anarchist maakt, is dat ik niet geloof dat er ooit een autoriteitsloze samenleving zal bestaan.’ Ze strekt haar linkerhand boven haar hoofd. ‘Kijk, hier is Utopia.’ Ze steekt haar rechterhand ergens laag uit. ‘En we zijn nu hier, maar voor mij is er geen reden om niet naar Utopia te streven. Wanneer je niet droomt blijf je stil staan, maar als je wel droomt ga je hierheen.’ Ze kijkt weer naar haar linkerhand. ‘En terwijl je dat doet maak je de wereld voor iedereen wat mooier.’

Lauren Challis

An eye for an eye will only make the world blind

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *